دوست دارم / آرزو دارم / کنجکاومدر ترجمهٔ چاپی: دوست دارم، آرزو دارم، عجیبه برام که

چرا این ابزار

بازخورد گرفتن از تیم خودی سخت است، چون انتقاد مستقیم هزینه دارد. این ابزار سه قالب می‌دهد که انتقاد را کم‌خطر می‌کند.

«دوست دارم» تعریف است. «آرزو دارم» انتقاد است، ولی در قالب آرزو؛ که گفتنش از «این بد بود» آسان‌تر است. «کنجکاوم» ابهام است، جایی که کسی نمی‌داند چرا این‌طور شد.

قالب سوم معمولاً بیشترین ارزش را دارد و کمتر از همه به کار می‌رود. سؤالی که کسی نپرسیده، معمولاً همان جایی است که تیم فرض مشترک اشتباهی دارد.

پیش‌نیازها

• کاری که تمام شده یا مرحله‌ای که بسته شده.
• توافق بر اینکه هیچ‌کدام از این یادداشت‌ها ارزیابی فردی نیست.

اجرا

1. سه ستون بکشید و قالب را بگویید ۵ دقیقه

   هر جمله باید با یکی از این سه شروع شود، بدون استثنا.

2. هرکس جدا و ساکت می‌نویسد ۱۰ دقیقه

   برای هر ستون دست‌کم یک یادداشت.

3. بلند بخوانید، بدون بحث ۱۵ دقیقه

   فقط بخوانید. بحث در این مرحله، دیگران را از نوشتن صادقانه پشیمان می‌کند.

4. ستون «کنجکاوم» را جدا بررسی کنید ۱۰ دقیقه

   برای هر سؤال بپرسید: کسی جوابش را می‌داند؟ اگر نه، همین یک کار تازه است.

5. از ستون «آرزو دارم» دو مورد را انتخاب کنید ۱۰ دقیقه

   با نام مسئول و تاریخ. بقیه ثبت می‌شود، ولی فعلاً اجرا نمی‌شود.

مثال بالینی — مدیریت زمان NPO (ناشتایی)

دام‌های رایج

• پریدن از قالب با «فقط یه نکته…» انتقاد مستقیم شروع می‌شود و صداقت تمام.
• بحث وسط خواندن اگر بحث کنید، دفعهٔ بعد کسی صادقانه نمی‌نویسد.
• نادیده‌گرفتن ستون سوم بیشترین ارزش آن‌جاست، و بیشترین بی‌توجهی هم.
• تبدیل به ارزیابی فردی اگر یک بار کسی به‌خاطر نوشته‌اش بازخواست شود، این ابزار برای همیشه بی‌اثر می‌شود.

خروجی

• محصول: سه ستون پرشده، با دو اقدام از ستون آرزو و فهرست پرسش‌های بی‌جواب.
• نشانهٔ آمادگی: ستون «کنجکاوم» دست‌کم یک سؤال داشته باشد که هیچ‌کس جوابش را نمی‌داند.
• گام بعد: ورودی درس‌آموخته‌ها و برنامهٔ دور بعد.