طوفان فکری نوشتاری ۶-۳-۵

چرا این ابزار

شش نفر، سه ایده، پنج دقیقه؛ بعد برگه به نفر بعدی می‌رسد. نامش از همین سه عدد می‌آید.

این روش ایده‌پردازی را از گفت‌وگو جدا می‌کند. در جلسهٔ شفاهی، صدای بلند برنده است و آدم‌های کم‌حرف ساکت می‌مانند؛ کسانی که در بیمارستان معمولاً کار را از همه نزدیک‌تر می‌بینند.

بخش دوم قاعده مهم‌تر است: هر نفر روی ایده‌هایی که پیش از او روی برگه نوشته شده می‌سازد. به این ترتیب ایده‌ها دور به دور پخته‌تر می‌شوند و در پایان تا صد و هشت ایده دارید که بیشترشان حاصل کار چند نفرند.

پیش‌نیازها

• یک پرسش روشن «چگونه می‌توانیم…؟» که روی تخته نوشته شده باشد.
• شش نفر و سی دقیقه؛ با کمتر از چهار نفر اثرش کم می‌شود.

اجرا

1. پرسش را بنویسید و برگه‌ها را پخش کنید ۵ دقیقه

   هر برگه سه ستون و شش ردیف.

2. دور اول: هرکس سه ایده ۵ دقیقه

   بی‌آنکه حرف بزنید؛ با جمله‌های کوتاه و خوانا.

3. پنج دور بعد: هر بار برگه به نفر کناری می‌رود ۲۵ دقیقه

   در هر دور، اول ایده‌های قبلی را بخوانید و بعد سه ایدهٔ تازه بنویسید، ترجیحاً بر پایهٔ همان‌ها.

4. برگه‌ها را روی دیوار بچسبانید و بخوانید ۱۰ دقیقه

   تکراری‌ها را کنار هم بگذارید.

5. ایده‌های تکامل‌یافته را علامت بزنید ۱۰ دقیقه

   ایده‌ای که در دورهای پنجم و ششم شکل گرفته، معمولاً از ایده‌های دور اول پخته‌تر است.

مثال بالینی — تأمین و استانداردسازی همراه بیمار

دام‌های رایج

• حرف‌زدن وسط دورها به‌محض شروع گفت‌وگو، مزیت اصلی از بین می‌رود.
• ننوشتن خوانا ایده‌ای که نفر بعدی نتواند بخواند، از چرخه بیرون می‌افتد.
• ندیدن ایده‌های قبلی اگر هرکس فقط ایدهٔ خودش را بنویسد، به‌جای یک جلسه، شش جلسهٔ موازی برگزار کرده‌اید.
• انتظار ایدهٔ کامل خروجی خام است؛ پالایش کار مرحلهٔ بعد است.

خروجی

• محصول: حدود صد ایدهٔ نوشته‌شده، با ایده‌های تکامل‌یافتهٔ دورهای آخر علامت‌خورده.
• نشانهٔ آمادگی: دست‌کم یک ایده داشته باشید که چند نفر رویش ساخته‌اند.
• گام بعد: ورودی رأی‌گیری نقطه‌ای و ماتریس ۲×۲.