کارتهای واکنش احساسی
چرا این ابزار
آدمها احساسشان را بهسختی به زبان میآورند؛ بهویژه در محیط کار و بهویژه پیش کسی که بالادستشان است. کارتهای واکنش احساسی این مانع را دور میزنند: بهجای پرسیدن «چه حسی داشتی؟»، مجموعهای کارت جلویشان میگذارید و میگویید انتخاب کن.
انتخابکردن از پرسیدهشدن راحتتر است. کارت به آدم اجازه میدهد چیزی را نشان دهد که نمیتواند بگوید، و بعد دربارهٔ همان کارت حرف بزند؛ کاری که ناگهان آسان میشود.
در بیمارستان کاربردش بیشتر است، چون گلایهٔ مستقیم هزینه دارد و کارت واسطه میشود.
پیشنیازها
- مجموعهای از کارتها با تصویر یا واژهٔ احساسی. میشود آنها را بهسادگی چاپ کرد.
- فضایی که انتخاب کارت پیامد نداشته باشد.
اجرا
- کارتها را روی میز پخش کنید ۵ دقیقه
بدون ترتیب. بگویید هر تعداد که میخواهند بردارند.
- بپرسید کدام کارتها یک لحظهٔ مشخص را توصیف میکنند ۵ دقیقه
لحظهٔ مشخص، نه حس کلی. «شیفت دیروز» از «این روزها» بهتر است.
- دربارهٔ هر کارت بپرسید کِی ۱۵ دقیقه
«این کارت را کدام لحظه انتخاب کردی؟» روایت از همینجا شروع میشود.
- بپرسید کدام کارت را دلشان میخواست بردارند و نتوانستند ۱۰ دقیقه
این سؤال معمولاً چیزی را بیرون میکشد که هیچ سؤال مستقیمی بیرون نمیکشد.
- کارتهایی را که چند نفر برداشتهاند یادداشت کنید ۱۰ دقیقه
الگو همانجاست.
مثال بالینی — رضایتمندی و انگیزش کارکنان
«از شیفت دیروز راضی بودی؟»
«بد نبود.» جواب مؤدبانه، بیاطلاعات.
سه پرستار، جدا از هم، کارت «نامرئی» را برداشتند
وقتی پرسیدیم کِی، هر سه لحظهٔ مشابهی را تعریف کردند: تحویل شیفت، وقتی کارهای شب گزارش نشد.
«کدام کارت را دوست داشتی برداری و نتوانستی؟»
یکی گفت «عصبانی»، و توضیح داد که در بخش نمیشود عصبانی بود.
دامهای رایج
- پرسیدن حس کلی «این روزها چطوری؟» جواب کلی میگیرد. یک لحظهٔ مشخص بخواهید.
- حضور بالادست وقتی سرپرستار در اتاق است، کارتهای مثبت انتخاب میشوند.
- تفسیر کارت بهجای پرسیدن کارت «خسته» برای دو نفر دو معنای متفاوت دارد. همیشه بپرسید چرا.
- استفاده بهعنوان نظرسنجی این ابزار برای شروع گفتوگوست، نه برای شمردن.
خروجی
- محصول: فهرست کارتهای انتخابشده با لحظهٔ متناظرشان، و الگوهای مشترک بین افراد.
- نشانهٔ آمادگی: دستکم یک احساس بیرون بیاید که در پرسش مستقیم گفته نشده بود.
- گام بعد: ورودی نقشهٔ همدلی و مصاحبهٔ همدلانه.